Bir toplumun kültürel çöküşü çoğu zaman büyük krizlerle değil, küçük ihmallerle başlar. Bu ihmallerin en görünmez ama en tehlikelisi dil alanında yaşanır. Bugün karşı karşıya olduğumuz kültürel yozlaşmanın temelinde, dilimize karşı sergilediğimiz kayıtsızlık yatmaktadır. Kelimeler değersizleştikçe düşünce sığlaşmakta, anlam yerini gürültüye bırakmaktadır. Günlük hayatımıza baktığımızda bunu açıkça görmek mümkündür. Sosyal medyada yarım cümlelerle konuşan, duygularını birkaç kısaltmaya sığdıran, yabancı kelimeleri bir üstünlük göstergesi sanan bir dil anlayışı giderek yaygınlaşmaktadır. Oysa bu alışkanlıklar modernleşme değil, köksüzleşmedir. Dilini hor gören bir toplum, zamanla kendi hikâyesini anlatamaz hâle gelir. Bugün genç kuşakların kelime hazinesindeki daralma yalnızca bir eğitim sorunu değildir; aynı zamanda ciddi bir kültürel alarmdır. Çünkü kelime yoksa düşünce yoktur. Düşünce yoksa eleştiri gelişmez. Eleştiremeyen birey ise kolay yönlendirilir. Bu nedenle dildeki yozlaşma yalnızca estetik bir kayıp değil, toplumsal bir zafiyettir. Dilimize sahip çıkmak, geçmişe sığınmak değildir. Aksine bugünü doğru okuyabilmenin ve yarını sağlıklı kurabilmenin şartıdır. Ana dilini özenle kullanan birey, ne söylediğini bilen; neye itiraz ettiğinin farkında olan bireydir. Bu bilinç kaybolduğunda toplum, sözün değil sloganın peşinden sürüklenir. Bugün yapılması gereken şey dil konusunda yüksek perdeden konuşmak değil, önce kendi cümlelerimizden başlamaktır. Doğru kelimeyi seçmek, yazarken özen göstermek, çocuklara zengin bir dil dünyası sunmak… Bunların her biri kültürel yozlaşmaya karşı atılmış somut bir adımdır. Kelimelerimizi kaybettiğimizde yalnızca dili değil, düşünme yetimizi de kaybederiz. Oysa bir toplum için en büyük tehlike susmak değil, söyleyecek sözü kalmamaktır. Bugün dilimize sahip çıkmak, belki de en güncel, en gerekli itiraz biçimidir.