Heybede Birikenler: Bir Kitap, Bir Yol ve Biraz da Biz
Bazen hayatın o bitmek bilmeyen koşturmacası içinde durup kendime soruyorum: Sahi, biz heybemizde ne biriktiriyoruz? Hani o hepimizin bildiği, hırslı bir okul münazarası tadında olan o meşhur soru var ya; "Çok gezen mi bilir, çok okuyan mı?" Eskiden olsa bu soruya uzun uzun mantık cümleleri kurardım. Ama şimdi, pencere kenarında bir çay yudumlarken bakınca olay bambaşka görünüyor.
Aslında ikisi de tek bir kapıya çıkıyor sanki: Kendimizi bulmaya.
"Söz uçar, yazı kalır," derler; doğrudur. Ama sanki en çok "kalpte kalan" yazı okunur, en çok "ruha dokunan" söz hatırlanır gibi geliyor bana. Bir kitabın sararmış sayfaları arasında kaybolurken aslında hiç gitmediğimiz bir şehrin kokusunu alabiliyorsak, o yazı uçup gitmiş sayılır mı? Ya da bir tren yolculuğunda camdan dışarı bakarken gördüğümüz o masalsı köyü, hiçbir kitapta bulamayacağımız bir iç huzuruyla izliyorsak... İşte o an gezmek de okumak da birleşiyor.
Belki de "çok" olana bu kadar takılmamak lazım. Çok okumak, çok gezmek, çok konuşmak... Belki de marifet "güzel" olanı yakalamakta. Bir tek sayfanın altını çizip günlerce o cümlenin tadını çıkarmak mı daha kıymetli, yoksa yüzlerce sayfayı sadece "bitirmiş olmak" için çevirmek mi?
Gezmek de öyle değil mi? En pahalı biletlerle dünyanın öbür ucuna gidip sadece fotoğraf çekmektense, yan sokağındaki bir amcanın hikayesini dinleyerek o sokağın tarihini öğrenmek daha büyük bir "gezi" değil midir?
Demem o ki; hayat ne sadece kütüphane raflarında ne de uçsuz bucaksız yollarda. Hayat, okuduğun bir satırla içindeki bir yarayı iyileştirdiğinde veya geçtiğin bir köprüde bir yabancıya içtenlikle gülümsediğinde başlıyor. Yazı kağıtta kalsın, söz rüzgara karışsın; yeter ki biz o güzellikleri bir yerlerde duyumsayalım.
Günün sonunda, ne kadar bildiğimizden çok, ne kadar "hissettiğimiz" kalacak yanımıza. Bu yüzden bugün kendinize bir iyilik yapın; ister güzel bir kitabın sayfasına sığının, ister bilmediğiniz bir yola sapın. Ama mutlaka ruhunuzu doyuracak bir şey yapın.