Kalemi Usulca Geri Almak: Kendi Hikayene Şefkatle Başlamak

İnsan, hayatı boyunca en çok kendine haksızlık eder. Büyürken, öğrenirken ve hayata tutunmaya çalışırken bazen adımlarımızdan emin olamayız. Tam da bu anlarda, hata yapma korkusuyla elimizdeki kalemi usulca bir başkasına uzatıveririz. "Ben tam bilemedim, sen yazar mısın?" der gibi; ailemizin, dostlarımızın ya da toplumun beklentilerine bırakırız sayfaları. Bu bir zayıflık değil, sadece insan olmanın, bazen yorulmanın ve korunma ihtiyacının çok doğal bir sonucudur.Ancak zaman geçtikçe, başkalarının bizim yerimize yazdığı o satırları okurken içimizde ince bir sızı hissederiz. O cümleler kötü niyetle yazılmamıştır belki; bizi sevenler bizim için en güvenli, en rahat yolu seçmek istemişlerdir. Ama yine de o satırlarda bizim kalbimizin ritmi, bizim hayallerimizin rengi yoktur. Başkasının doğrusu, bizim üzerimize tam oturmayan emanet bir hırka gibi eğreti durur. İçimizdeki o şefkatli ses bize fısıldar: "Bu hayat senin, cümleler de senin olmalı."Şimdiye kadar kalemi başkalarına vermiş olmak bir kayıp ya da pişmanlık sebebi olmamalı. O sayfalar da yolculuğun bir parçasıydı ve bize neyi isteyip neyi istemediğimizi öğretti. Şimdi yapmamız gereken, kendimize kızmadan, o kalemi başkalarının elinden incitmeden ve usulca geri almaktır.Kalemi eline almak, bazen sevdiklerine "hayır" demeyi de içerir. Ancak bu bir reddediş değil, kendi ritmine sadık kalma çabasıdır. Bir başkasına "hayır" dediğinde, aslında kendi hikayenin "evet"ine yer açarsın. İlişkilerde sınır çizmek, duvar örmek değil; kendi sayfandaki renkleri, başkasının kaleminden bulaşan mürekkep lekelerinden korumaktır. Yeni bir sayfaya geçerken derin bir nefes almak ve "Buradan sonrası bana ait" diyebilmek yeterlidir.Kendi cümleni yazmaya başladığında ellerin titreyebilir, kelimelerin biraz acemi gelebilir; bu çok normal. Varsın hataların olsun, varsın bazı satırların üzeri çizilsin. Kendi seçtiğin bir yanlışı yaşamak, başkasının doğrusunu taklit etmekten çok daha besleyicidir. Çünkü insan ancak kendi yazdığı satırlarda gerçekten büyür, gerçekten iyileşir. Hayat, aceleye getirilmeden, her gün küçük ve samimi cümlelerle kendimize ait kılacağımız eşsiz bir günlüktür.