"Olmaz" Duvarının Ardındaki Bahçe
Hayatın koşturmacası içinde, adımlarımızı en çok yavaşlatan o tanıdık kelimeyle ne zaman tanıştık acaba? Hatırlayın; çocukken kurduğumuz o rengarenk hayallerin önüne ilk ne zaman sessizce bir set çekildi: "Olmaz." Büyüdükçe bu kelime iş yaşamımızda, ilişkilerimizde ve kendimize koyduğumuz sınırlarda aşılmaz birer duvara dönüştü. Çevremizdeki insanlar kötü niyetle yapmaz bunu çoğu zaman; sadece kendi alışık oldukları konforlu alan bozulmasın, kimse zarar görmesin diye ilk refleks olarak o korumacı kelimeyi fısıldarlar: "Öyle şey olmaz, kendini yorma."Oysa dönüp arkamıza baktığımızda, insanlığın en güzel öykülerinin tam olarak bu "olmaz" denilen şeylerin gerçekleşmesiyle yazıldığını görürüz. İlk uçağın havalanmasından insanlığın aya ayak basmasına, hatta bugün hayatımızı kolaylaştıran büyüklü küçüklü her keşfe kadar tüm güzellikler, birilerinin kalbinde büyüttüğü o zarif soruyla başladı: "Neden olmasın?" "Olmaz" kelimesi çoğu zaman imkansızlığın değil, sadece bilinmeyenden duyulan o insani korkunun dilidir. Değişimden ürken zihnimiz, bizi korumak için bu güvenli limana sığınır.Bir şeyin "olmaz" olarak etiketlenmesi, onun imkansız olduğunu göstermez. Sadece henüz denenmemiş veya mevcut alışkanlıkların dışına taşmış olduğunu söyler bize. Başkalarının kendi korkularıyla çizdiği sınırlar, sizin sınırlarınız olmak zorunda değil. Hayatta derin izler bırakanlar, kurallarla kavga edenler değil; o kuralları şefkatle ve anlayışla esnetip yeni yollar açmayı başaranlardır.