Yolun Sırrı, İlk Adımda Saklı

Hayat bazen hepimizi aynı bekleme salonunda buluşturuyor. Hepimiz bir şeylerin değişmesini, sisin dağılmasını, o meşhur "doğru zamanın" gelmesini bekliyoruz. "Hele bir şartlar olgunlaşsın, önümü bir göreyim, o zaman yürürüm" diyoruz. Ancak hayatın bize fısıldadığı bir gerçek var: Yol, ancak biz yürümeye cesaret ettiğimizde kendini bize açıyor.Aslında bu garantici tavrımız, kendimizi koruma içgüdümüzden geliyor. Sonunu görmediğimiz bir sokağa girmekten korkuyoruz. Belirsizliği bir tehdit gibi görüyoruz. Oysa belirsizlik, aslında içinde keşfedilmeyi bekleyen bir macera barındırır. Kenarda durup yolun mucizevi bir şekilde açılmasını beklemek, farkında olmadan hayata geç kalmamıza neden oluyor. O ilk adımı belki biraz çekinerek, belki sisin içine doğru atmak zorundayız. Çünkü biz hareket ettiğimizde zihnimiz de ruhumuz da o yeni duruma uyum sağlamaya başlıyor; biz yürüdükçe bir sonraki adımın ışığı sanki kendiliğinden yanıveriyor. Bu durum sadece kendi iç dünyamızla da sınırlı değil. Toplumsal olarak da hep bir "kurtarıcı" ya da "mucize" beklemeye meyilliyiz. Oysa gerçek dönüşümler, "birileri bir şeyler yapsın" diyenlerden ziyade, sessizce yola koyulanların omuzlarında yükselir. Kendi hayatımızın kaptanı olmak istiyorsak, limanda fırtınanın dinmesini beklemek yerine, denize açılıp dalgalarla nasıl dans edeceğimizi öğrenmemiz gerekiyor.Bugün, o çok istediğin ama hep "sonraya" bıraktığın ne varsa, onun için küçücük bir adım at. Belki sadece bir telefon, belki bir araştırma, belki de sadece bir karar... Unutma; en uzun yolculuklar bile tek bir adımla başlar. Yolun seni nereye götüreceğini ancak yürüdüğünde görebilirsin.

Yolun açık olsun...