Kalabalığın İçinde Kendine Bir Yer Açmak

Bugünlerde hepimizin kalbi biraz yorgun, zihni ise biraz fazla gürültülü. Sabah uyanır uyanmaz, daha kendi nefesimizi dinlemeden dünyanın gürültüsüne açıyoruz pencerelerimizi. Telefon ekranındaki o renkli hayatlara bakarken, aslında sadece biraz ilham, biraz neşe ya da belki de sadece yalnız olmadığımızı hissetmek istiyoruz. Ancak bu arayışın içinde, bazen en önemli kişiyi, yani kendimizi bir kenarda unutabiliyoruz.Meşhur bir sözün de hatırlattığı gibi: "Hayat hiçbir zaman başkalarını bulmak değildir. Hayat her zaman kendini bulabilmek ile ilgili olmuştur."Aslında hiçbirimiz başkalarına özenmek için yola çıkmadık. Sadece onaylanma, sevilme ve "buradayım" deme ihtiyacımız bizi başkalarının alkışlarına doğru itti. Oysa dışarısı ne kadar ışıltılı olursa olsun, insanın ruhunu ısıtan asıl ışık, kendi içindeki o sakin köşede saklıdır. Başkalarının çizdiği yollar ne kadar güvenli görünürse görünsün, bizim ayak izlerimize sadece kendi rotamız uyum sağlar.Kendini bulmak; devrim niteliğinde bir değişim değil, aslında bir eve dönüş yolculuğudur. Hatalarınla bir dost gibi el sıkışmak, kusurlarını birer tecrübe olarak kucaklamak ve "ben buyum" diyebilmenin huzuruna varmaktır. Başkalarının beklentileri arasında yorulmuş bir ruh, aslında sadece biraz durup dinlenmeye ihtiyaç duyuyordur.Unutma; sen olduğun halinle, tüm eksiklerin ve fazlalıklarınla zaten değerlisin. Bugün aynaya baktığında o kişiye bir yabancı gibi değil, eski bir dosta bakar gibi bak ve sor: "Bugün senin için ne yapabilirim? Kalbin bugün neye ihtiyaç duyuyor?" Çünkü hayat, başkalarının hikayelerini alkışlamakla geçmeyecek kadar kıymetli. Kendi hikayeni nazikçe, acelesizce ve sevgiyle yazman için en doğru zaman; tam da şu an...