Masalın Uzunluğu mu, Tadı mı?
Hayat koşturmacasının içinde hepimiz birer "zaman avcısı" olmuşuz. Daha çok yaşamalıyız, daha çok biriktirmeliyiz, daha çok görmeliyiz... Takvim yaprakları hızla düşerken, asıl meseleyi bazen gözden kaçırıyoruz: Kaç yıl yaşadığımız mı, yoksa o yılların içine ne sığdırdığımız mı?
Seneca’ya atfedilen o meşhur söz, bugün modern dünyanın gürültüsünde her zamankinden daha anlamlı: "Ömür bir masal gibidir; ne kadar uzun olduğu değil, ne kadar güzel yaşandığı önemlidir."
Düşünsenize, çocukken dinlediğimiz masalları hatırladığımızda aklımızda kalan şey sayfa sayısı mıdır? Hayır. Keloğlan’ın zekası, Pamuk Prenses’in nezaketi ya da o masalın bize hissettirdiği huzurdur. Hayat da tam olarak böyledir. Bazı insanlar seksen yıl yaşar ama tek bir sayfa bile derinlik bırakmaz geride. Bazıları ise kısacık bir ömre koca bir kütüphanenin ilhamını sığdırır.
Günümüzde "güzel yaşamak" kavramı maalesef lüks tüketimle, pahalı tatillerle veya sosyal medya filtreleriyle karıştırılıyor. Oysa hayatı "güzel" kılan şey, bir masalın içine sığan samimiyet gibi; içten bir gülüş, hakkıyla edilmiş bir teşekkür, karşılık beklemeden yapılan bir iyilik ve kendi doğrularınla attığın o cesur adımlardır.
Eğer hayat bir masalsa, kalem bizim elimizde. Giriş bölümünü biz seçmedik belki ama gelişme bölümünde hangi değerleri savunduğumuz tamamen bizim tercihimiz. Biriktirdiğimiz anılar, dokunduğumuz kalpler ve geride bıraktığımız o "iyi insan" kokusu, masalımızın finalini belirleyecek olan asıl unsurlardır.
Sonuçta kimse masalın ne kadar sürdüğüne bakmaz; "Bir varmış, bir yokmuş" dendiğinde kulaklarda kalan o tatlı ezgiye bakar.
Bugün kendimize sorma vakti: Benim masalım ne anlatıyor? Sadece sayfa mı çeviriyorum, yoksa her cümleyi aşkla mı yazıyorum?